پنجاه و نه

سلام

دیشب تا سَحَر تو را در خواب می دیدم که سپید پوش و بالابلند می آمدی. در دستانت شاخه های سبز همیشه بهار بود و با مهربانی شهر را سبز می کردی.

چون رو به من کردی فوجی از اقاقی ها و شمعدانی ها از سوی چشمانت تا وجودم روییدند و حال تبدار مرا - به لطف نسیم لبخند مهربانت - برطرف کردند.

پس  با اشاره ای  مرا از بستر دوری و دلتنگی بلند کردی و در جاده منتهی به کوی خود کشاندی. جاده ای که از نور بود و آتش و ضربان تند قلبِ من.

طبیب تویی و حبیب نیز. تویی که با اشارتت جهانی به آرامش می رسند و با گوشه چشمت دلها را به یغما می بری. تویی که طبیب دل همه بیمارانی هستی که دوری و دلتنگی ات را تاب نمی آورند و مانند من در بستر دلتنگی می افتند.

چون به تو رسیدم سَحَر شده بود. دِلم را در چشمه یاد تو شُست و شو دادم و از چشمان همیشه مهربانت وضو گرفتم. دلم را رو به تو انداختم و با پای جان بر سجاده دل ایستاده و اذان گفته و نماز گذاردم که :
                                                                                                     
                                                                                                     اشهد انَک یا حَبیب، لا حَبیبَ اِلا تو.

بیا

/ 1 نظر / 5 بازدید
امیر

سلام.اگه مایل به تبادل لینک هستی خبرم کن تا لینکت کنم.منو با نام " مرکز دانلود ایرانیان " لینک کن.ممنون. book6.mihanblog.com